Finaledag: 11 augustus
’s Ochtends is iedereen weer goed zenuwachtig. Thijs en de dubbeltweetjes vertrekken naar de baan voor hun finale. Vandaag mogen wij zelfs niet meer op de computer de races rechtstreeks volgen: we brengen de ochtend dus maar weer lezend, slapend en kletsend door. Gelukkig bevinden zich ouders op de baan die ons via sms op de hoogte houden. Al snel weten we zo dat iedereen het heel goed heeft gedaan. Thijs vaart een nieuw PR en wordt hiermee derde in de C-finale. Kirsten en Charlotte varen netjes naar een derde plek in de B-finale en Willem en Dirk weten de B-finale zelfs te winnen!
’s Middags zijn wij en natuurlijk de jongens 4- aan de beurt. IJsbrand (aanwezig namens de knrb) heeft netjes zijn stropdas aangedaan voor als één van de ploegen een medaille haalt. Van de jongens en hun race zien wij helemaal niets, pas na onze eigen race horen we dat ze brons hebben: Fantastisch!
Wij varen vandaag met een totaal ander raceplan dan normaal: We starten gewoon hard zodat we naast de Chinezen blijven liggen en iedere keer dat de Chinezen weg proberen te lopen geeft Evi een 5-5 (5 halen bouwen, 5 halen vasthouden). We zien wel waar het schip strand…
Na wat rommelig oproeien liggen we dan in de gloeiende hitte (>40°C) aan de start. Ons raceplan dreigt nu al in duigen te vallen: de Chinezen zijn hun gewicht vergeten! Zit je in de A-finale van een WK, vergeet je stuur haar gewicht: wat een sukkel (en zo dachten de Chinese coaches er ook over, ze werd volledig uitgescholden en we vrezen voor haar leven…). Uiteindelijk blijkt één minuut voor de start dat de Chinezen eraf komen met een waarschuwing: als gewicht krijgen ze drie flesjes water mee.
Na een zinderende race met erg veel 5-5 en een enorme eindsprint weten we 5de te worden: de Polen gepakt! Roemenië is wereldkampioen gevolgd door Duitsland, de USA en China. Het gat is best groot, maar wij hebben de beste race ooit gevaren, alle coaches (goeie job!) en ouders zijn supertrots, dus wij zijn tevreden! Het was een super WK voor de hele equipe!
Nadat de nodige kleding is uitgewisseld (helaas, niemand wilde onze oranje rokjes hebben) en de jongens 4- samen met Stynke een feestje heeft gevierd in de fontein is het tijd om terug te keren naar het hotel. Eerst proppen we ons vol met het vette eten van de KFC en daarna is het PARDYHARDY. In de vroege uurtjes van zondag weet iedereen zn bedje weer te vinden (of niet…).
De laatste dagen: 12-15 augustus
Gelukkig hoeven wij zondagochtend niet al weg, net als de vele andere landen die brak in de bus stappen. We hebben goed geluisterd naar de reclame: ‘Hoe was het WK? Super! Hoe was Peking? Geen idee’. Dat zou ons niet gebeuren, daarom hebben we nog drie dagen door Peking getoerd. Onze buschauffeur was suïcidaal maar we hadden één geluk: aangezien we al met de gevaarlijkste chauffeur van China in de bus zaten konden we niet meer door hem aangereden worden…
De Grote Muur was groot en mooi. Naar beneden gaan we met de rodelbaan, alleen Sjoerd vliegt uit de bocht en loopt wat schaaf en brandwonden op. De verboden stad is niet heel indrukwekkend maar wel groot en in de Lama-tempel staan enorm veel Boeddha-beelden. Tussendoor shoppen we de nodige souvenirs en goedkope kleding (All-Stars voor 9 euro!) bij elkaar. Langzamerhand krijgen we het afdingen beter door en begrijpen we hoe erg we in de dagen ervoor zijn afgezet. Eten doen we voornamelijk in de KFC en MacDonalds. Maandag gaat een groepje samen met Stynke eten in een plaatselijk restaurantje in een achterafstraatje. Voor 15 yuan pp (+/- 1,50 euro) krijgen we heerlijk eten en 600ml bier per persoon. Een echte aanrader!
Natuurlijk ontdekken we ook de plaatselijke karaoke-bar waar we twee avonden verschrikkelijk veel lol hebben gehad.
Om het kort samen te vatten: woensdagavond stappen we vreselijk brak uit het vliegtuig. Op schiphol staat een trotse menigte ouders op ons te wachten met een spandoek (Goed geloeid, hoela, blons!). Thuis kunnen de ouders tot diep in de nacht genieten van foto’s en verhalen. Een ding weten we allemaal zeker: We hebben de mooiste tijd van ons leven gehad!
zaterdag 18 augustus 2007
vrijdag 17 augustus 2007
De wedstrijden
Lieve fans,
Een beetje verlaat, want na de finales hadden we uit-er-aard geeen tijd meer om blogs te typen (we hadden ze wel al geschreven), komen hier dan toch de verslagen van de wedstrijddagen. Waarschijnlijk morgen ook nog de finale-dag+4 fantastische dagen in Beijing zelf. Wij hopen dat het ook nu nog leuks is om te lezen...
Liefs, Bregtje, Elisabeth, Karlijn en Madeleine
Dag 8: Maaike komt! (6 augustus)
De dag begint met ............. Na het ontbijt liggen we op bed en kijken film in bioscoop “’ Willem en Dirk”. De jongens 4- traint ’s ochtends zodat Stynke ’s middags met de 8+ mee kan roeien (i.p.v. Karlijn). De ochtend glijdt voorbij in afwachting van Maaike, onze reserve, die vanuit de Coupe in Varese komt overvliegen. Het wachten duurt echter verdacht lang. Als Gwen het even gaat vragen, blijken de afhaalchinezen vergeten te zijn haar af te halen! Gwen scheurt in een taxi naar het vliegveld om Maaike persoonlijk op te halen, 2 uur later dan gepland. We ontvangen haar met open armen een half uurtje later.
Ondertussen is Ludo zo ziek dat we verplicht in een straal van 10 meter van hem vandaan moeten blijven. Hij krijgt een aparte kamer zodat hij supercoach Sjoerd niet kan aansteken. ’s Middags gaan we lekker trainen met een boel mensen op de kant die foto’s maken, ook Kir en Char fietsen mee, die hebben vandaag een vrije dag, we hebben met Diederik een deal dat als we een startje + 250 onder de 45 sec varen we zondag een fles bijzondere Cinineze wijn krijgen. Nou, daar doen we het voor! 40,9! ’s Avonds hebben we pgtjes (pers. gesprekjes) met Sjoerd om ons nog even extra individueel te prikkelen. Daarna introduceren we de officiële wk-cd aan ons team. Weer een dag voorbij.
Dag 9: noodweer en de opening (7 augustus)
........................................... . ’s Ochtends varen we een korte training, een ook een slechte, zoals dat hoort de laatste training voor een wedstrijd. Na de training maken we de boot grondig schoon met een emmer sop die we met ons leven moeten bewaken tegen gladde Italianen. Als we terug zijn bij het hotel staan daar de ouders! Heel veel knuffels later kunnen we eindelijk gaan douchen.
’s Middags is er nog een vertwijfeling of we wel naar de opening zullen gaan. Er is enorm noodweer gaande. Op het moment dat wij in onze oranje rokjes naar buiten komen klaart de hemel op en verdwijnt Diederiks twijfel van zijn gezicht: We gaan!
Op de baan wil iedereen met ons op de foto. Harriëtte vindt een Chinees van 2 m+ en gaat ook met hem op de foto. De opening is precies wat we er van hebben verwacht: zittend op bierkratjes aan schouwen we saaie toepstaken, vlaggen, draken, trommelaars, ballroom dancers en een enorme berg kinderen van het communisme. We missen alleen het vuurwerk.
Ondertussen is de loting bekend. We varen tegen Rusland, Roemenie en de USA.
’s Avonds krijgt niemand een hap door zijn keel: zenuwen!
Dag 10, voorwedstrijden (8 augustus)
De ochtend begint met pissen in een potje...
Bij het ontbijt kunnen we met de spanning het brood snijden. Helaas krijgen we dat brood niet door onze keel...
Tijdens de laatste teambespreking geven we Sjoerd een oranje overhemd met ‘Sjoerds Army’ erop.
We denken ruim op tijd te vertrekken naar de baan. Daar aangekomen komen we erachter dat de start ruim dertig minuten is vervroegd. Geen stress!! We zitten allen heel laat op het water waardoor we maar heel kort en rommelig oproeien. Bij de start gooien we onze natte wegwerpshirts weg: geen extra gewicht aan boord! Ook alle flesjes worden door onze ex-korfbalslag vakkundig de kant op gemikt. Daarna onder een bruggetje door en naar het startvlot. Er is een handig startsysteem met een constuctie waar je met je puntje in gaat zodat er niet vals gestart kan worden. We zitten in de brandende zon (32oC+!), in de starthouding en de enrgie spat van ons af! Als het startsein klinkt komen we goed uit de start weg. Onze 250 meter push is absoluut geweldig! Na 1000 meter komt de call van Evi:”KILLL!!” Daarna mochten we uitzakken naar AT niveau naar tempo 26, wat we ook doen omdat we niet eerste liggen. Hierdoor komen we niet erg moe over de finish. Resultaat: morgen herkansing tegen Rusland, Roemenië, Polen en China. De eerste 4 gaan door. De gehele race is volgens plan verlopen.
Naar de race horen we dat Gwen tijdens onze race smane met Ludo met loeiende sirenes en 220 Km/uur over het fietspad naar het ziekenhuis in hartje Beijing is afgevoerd met een nare allergie-aanval. Daarom was ze ons ook vergeten te zeggen dat onze start vervroegd was (no hard feelings dus...)
De dubbeltweetjes winnen beiden met gemak hun voorwedstrijd en Thijs wordt tweede. De jongens 4- vaart een ontzettend spannende race en finishes als tweede.
Morgen varen wij herkansing, Thijs en Kir&Char kwartfinales en vrijdag zijn de halve finales voor de jongens 2X en 4-.
Dag 11: herkansing en kwartfinales (9 augustus)
Laatste keer pissen in een potje!! Vandaag moeten we eerder op de baan zijn dan gister dus na het ontbijt meteen de bus in. Het scheelt dat we meer tijd hebben om op te roeien maar vandaag is het nog heter dan gister, dus weer de natte wegwerpshirts en natte petjes op.
Aan de start bekogelen we het vlotchineesje met de shirts en lege flesjes. We liggen in baan 1 naast de Chinezen, die vlak voor de start allemaal oerkreten slaken waar wij ons dus niets van aan trekken. We schieten met Hans Lycklama halen uit de start en liggen zowaar vooraan het veld. De Roemen trekken snel weg en wij gaan de strijd aan met de Chinezen en de Polen. Op de 750m laten we het echter een beetje liggen waardoor we nu alleen nog ruim voor liggen op de Russen. Bij de 1250m pakken we nog wat poppetjes op de Polen, maar de strijd is hier eigenlijk al beslist. We komen als 4e over de finish. Wel A-finale (als eerste Nederlandse ploeg in 3 jaar!!) maar we zijn niet beister tevreden.
Thijs ligt in zijn kwartfinale naast de grote favorieten en na een briljante race verdient hij een plaats in de halve finale voor C/D. Kir&Char varen naar een 3e plaats wat voor hen halve finale A/B betekent! De rest heeft vrij vandaag maar traint ’s avonds nog een baantje.
N.B.: vandaag zien we voor het eerst dat er op de achtergrond van de baan een prachtig gebergte is en ook lijkt het water veel helderder dan vorige week. We kunnen oppeens de bodem zien! Wat zouden de Chinezen er voor chemisch spul in hebben gegooid?
Dag 12, halve finales (10 augustus)
De ochtend begint met pissen IN DE WC!! Bij het ontbijt wensen we de andere ploegen succes terwijl wij zelf minstens zo zenuwachtig voor hen zijn. We verzamelen ons in de computer ruimte van het hotel om via de live race viewer onze landgenoten te kunnen volgen.
“Thois ven Loik giving absolutely no response to Denmark… !” maar halt op zijn sloffen de C-finale. Kir&Char liggen in hun halve finale 4e en 3e, 4e – 3e – 4e – 3e “Greece and the Netherlands are still fighting for that third position” … kggg… piep … kraak … INTERNET VALT UIT!! Paniek in de tent! We schoppen wat Albanen van een computer en na 15 zenuwslopende minuten horen we eindelijk de uitslag: 4e. Op 1 seconde. Kut.
Intussen zijn Willem en Dirk al in de race. Ruim als eerste uit de start. Maar internet laat het weer afweten waardoor wij twintig minuten in de veronderstellig zijn dat ze tweede zijn geworden. En daarna dus teleurgesteld worden met hun 4e plek. De 4- vaart een superspannende race waarin ze alles in de laatste 250m beslissen en achter de Britten een 2e plaats, dus A-finale, behalen. In de eetzaal wachten we de ploegen op om ze te feliciteren of op te fleuren. Er wordt wel gebaal maar uiteindelijk laadt iedereen zich op voor morgen, de beslissende race! De laatste!
Aan het eind van de dag gaan we nog een keer trainen en maken de boot schoon. Om half acht gaan we met de hele equipe op de foto voor het hotel.
Een beetje verlaat, want na de finales hadden we uit-er-aard geeen tijd meer om blogs te typen (we hadden ze wel al geschreven), komen hier dan toch de verslagen van de wedstrijddagen. Waarschijnlijk morgen ook nog de finale-dag+4 fantastische dagen in Beijing zelf. Wij hopen dat het ook nu nog leuks is om te lezen...
Liefs, Bregtje, Elisabeth, Karlijn en Madeleine
Dag 8: Maaike komt! (6 augustus)
De dag begint met ............. Na het ontbijt liggen we op bed en kijken film in bioscoop “’ Willem en Dirk”. De jongens 4- traint ’s ochtends zodat Stynke ’s middags met de 8+ mee kan roeien (i.p.v. Karlijn). De ochtend glijdt voorbij in afwachting van Maaike, onze reserve, die vanuit de Coupe in Varese komt overvliegen. Het wachten duurt echter verdacht lang. Als Gwen het even gaat vragen, blijken de afhaalchinezen vergeten te zijn haar af te halen! Gwen scheurt in een taxi naar het vliegveld om Maaike persoonlijk op te halen, 2 uur later dan gepland. We ontvangen haar met open armen een half uurtje later.
Ondertussen is Ludo zo ziek dat we verplicht in een straal van 10 meter van hem vandaan moeten blijven. Hij krijgt een aparte kamer zodat hij supercoach Sjoerd niet kan aansteken. ’s Middags gaan we lekker trainen met een boel mensen op de kant die foto’s maken, ook Kir en Char fietsen mee, die hebben vandaag een vrije dag, we hebben met Diederik een deal dat als we een startje + 250 onder de 45 sec varen we zondag een fles bijzondere Cinineze wijn krijgen. Nou, daar doen we het voor! 40,9! ’s Avonds hebben we pgtjes (pers. gesprekjes) met Sjoerd om ons nog even extra individueel te prikkelen. Daarna introduceren we de officiële wk-cd aan ons team. Weer een dag voorbij.
Dag 9: noodweer en de opening (7 augustus)
........................................... . ’s Ochtends varen we een korte training, een ook een slechte, zoals dat hoort de laatste training voor een wedstrijd. Na de training maken we de boot grondig schoon met een emmer sop die we met ons leven moeten bewaken tegen gladde Italianen. Als we terug zijn bij het hotel staan daar de ouders! Heel veel knuffels later kunnen we eindelijk gaan douchen.
’s Middags is er nog een vertwijfeling of we wel naar de opening zullen gaan. Er is enorm noodweer gaande. Op het moment dat wij in onze oranje rokjes naar buiten komen klaart de hemel op en verdwijnt Diederiks twijfel van zijn gezicht: We gaan!
Op de baan wil iedereen met ons op de foto. Harriëtte vindt een Chinees van 2 m+ en gaat ook met hem op de foto. De opening is precies wat we er van hebben verwacht: zittend op bierkratjes aan schouwen we saaie toepstaken, vlaggen, draken, trommelaars, ballroom dancers en een enorme berg kinderen van het communisme. We missen alleen het vuurwerk.
Ondertussen is de loting bekend. We varen tegen Rusland, Roemenie en de USA.
’s Avonds krijgt niemand een hap door zijn keel: zenuwen!
Dag 10, voorwedstrijden (8 augustus)
De ochtend begint met pissen in een potje...
Bij het ontbijt kunnen we met de spanning het brood snijden. Helaas krijgen we dat brood niet door onze keel...
Tijdens de laatste teambespreking geven we Sjoerd een oranje overhemd met ‘Sjoerds Army’ erop.
We denken ruim op tijd te vertrekken naar de baan. Daar aangekomen komen we erachter dat de start ruim dertig minuten is vervroegd. Geen stress!! We zitten allen heel laat op het water waardoor we maar heel kort en rommelig oproeien. Bij de start gooien we onze natte wegwerpshirts weg: geen extra gewicht aan boord! Ook alle flesjes worden door onze ex-korfbalslag vakkundig de kant op gemikt. Daarna onder een bruggetje door en naar het startvlot. Er is een handig startsysteem met een constuctie waar je met je puntje in gaat zodat er niet vals gestart kan worden. We zitten in de brandende zon (32oC+!), in de starthouding en de enrgie spat van ons af! Als het startsein klinkt komen we goed uit de start weg. Onze 250 meter push is absoluut geweldig! Na 1000 meter komt de call van Evi:”KILLL!!” Daarna mochten we uitzakken naar AT niveau naar tempo 26, wat we ook doen omdat we niet eerste liggen. Hierdoor komen we niet erg moe over de finish. Resultaat: morgen herkansing tegen Rusland, Roemenië, Polen en China. De eerste 4 gaan door. De gehele race is volgens plan verlopen.
Naar de race horen we dat Gwen tijdens onze race smane met Ludo met loeiende sirenes en 220 Km/uur over het fietspad naar het ziekenhuis in hartje Beijing is afgevoerd met een nare allergie-aanval. Daarom was ze ons ook vergeten te zeggen dat onze start vervroegd was (no hard feelings dus...)
De dubbeltweetjes winnen beiden met gemak hun voorwedstrijd en Thijs wordt tweede. De jongens 4- vaart een ontzettend spannende race en finishes als tweede.
Morgen varen wij herkansing, Thijs en Kir&Char kwartfinales en vrijdag zijn de halve finales voor de jongens 2X en 4-.
Dag 11: herkansing en kwartfinales (9 augustus)
Laatste keer pissen in een potje!! Vandaag moeten we eerder op de baan zijn dan gister dus na het ontbijt meteen de bus in. Het scheelt dat we meer tijd hebben om op te roeien maar vandaag is het nog heter dan gister, dus weer de natte wegwerpshirts en natte petjes op.
Aan de start bekogelen we het vlotchineesje met de shirts en lege flesjes. We liggen in baan 1 naast de Chinezen, die vlak voor de start allemaal oerkreten slaken waar wij ons dus niets van aan trekken. We schieten met Hans Lycklama halen uit de start en liggen zowaar vooraan het veld. De Roemen trekken snel weg en wij gaan de strijd aan met de Chinezen en de Polen. Op de 750m laten we het echter een beetje liggen waardoor we nu alleen nog ruim voor liggen op de Russen. Bij de 1250m pakken we nog wat poppetjes op de Polen, maar de strijd is hier eigenlijk al beslist. We komen als 4e over de finish. Wel A-finale (als eerste Nederlandse ploeg in 3 jaar!!) maar we zijn niet beister tevreden.
Thijs ligt in zijn kwartfinale naast de grote favorieten en na een briljante race verdient hij een plaats in de halve finale voor C/D. Kir&Char varen naar een 3e plaats wat voor hen halve finale A/B betekent! De rest heeft vrij vandaag maar traint ’s avonds nog een baantje.
N.B.: vandaag zien we voor het eerst dat er op de achtergrond van de baan een prachtig gebergte is en ook lijkt het water veel helderder dan vorige week. We kunnen oppeens de bodem zien! Wat zouden de Chinezen er voor chemisch spul in hebben gegooid?
Dag 12, halve finales (10 augustus)
De ochtend begint met pissen IN DE WC!! Bij het ontbijt wensen we de andere ploegen succes terwijl wij zelf minstens zo zenuwachtig voor hen zijn. We verzamelen ons in de computer ruimte van het hotel om via de live race viewer onze landgenoten te kunnen volgen.
“Thois ven Loik giving absolutely no response to Denmark… !” maar halt op zijn sloffen de C-finale. Kir&Char liggen in hun halve finale 4e en 3e, 4e – 3e – 4e – 3e “Greece and the Netherlands are still fighting for that third position” … kggg… piep … kraak … INTERNET VALT UIT!! Paniek in de tent! We schoppen wat Albanen van een computer en na 15 zenuwslopende minuten horen we eindelijk de uitslag: 4e. Op 1 seconde. Kut.
Intussen zijn Willem en Dirk al in de race. Ruim als eerste uit de start. Maar internet laat het weer afweten waardoor wij twintig minuten in de veronderstellig zijn dat ze tweede zijn geworden. En daarna dus teleurgesteld worden met hun 4e plek. De 4- vaart een superspannende race waarin ze alles in de laatste 250m beslissen en achter de Britten een 2e plaats, dus A-finale, behalen. In de eetzaal wachten we de ploegen op om ze te feliciteren of op te fleuren. Er wordt wel gebaal maar uiteindelijk laadt iedereen zich op voor morgen, de beslissende race! De laatste!
Aan het eind van de dag gaan we nog een keer trainen en maken de boot schoon. Om half acht gaan we met de hele equipe op de foto voor het hotel.
dinsdag 7 augustus 2007
Nu gaat het echt beginnen!
Eindelijk is het zover. Het toernooi gaat nu echt beginnen. Voor het thuisfront:
de uitslagen komen ongetwijfeld op de 2007 FISA World Rowing Junior Championships website en naar verwachting ook op www.worldrowing.com. Mogelijk wordt op deze laatste site ook een live audio verslag gegeven (dat wordt dus vroeg opstaan).
de uitslagen komen ongetwijfeld op de 2007 FISA World Rowing Junior Championships website en naar verwachting ook op www.worldrowing.com. Mogelijk wordt op deze laatste site ook een live audio verslag gegeven (dat wordt dus vroeg opstaan).
maandag 6 augustus 2007
Verslag vrij 3 augustus t/m zo 5 augustus
Dag 5: Impression day (vrijdag 3 augustus 2007)
De ochtend begint met pissen in een potje.
Aan het ontbijt blijken er veel ziek, zwak en misselijken in de equipe. Alleen de acht en team Thijs stappen uiteindelijk in het busje. Bij de baan aangekomen lopen we door de inmiddels bekende detectiepoortjes en met de pas geverfde rood-wit-blauwe bladen (dankjewel lieve coaches!) stappen we in de boot. De meeste landen zijn inmiddels wel gearriveerd en het is dan ook overvol op het water. ‘s Middags gaan de andere ploegen ook weer mee naar de baan, behalve Dirk U die nog in zijn bedje ligt. Wij mogen ‘s middags niet meer trainen dus gebruiken we de tijd om het ‘ aquatic park’ te verkennen en foto’s te maken van de baan: impression day. De oproeibaan blijkt ongeveer zo groot als de bosbaan en in de verte vangen we een glimp op van de wildwater kanobaan. We eindigen bij de 1750m lijn waar we de mannen…ehh… roeitechnieken van andere landen observeren. Tot onze grote verrassing hebben de coaches in de tussentijd onze boot gepoetst en afgesteld. We wegen zelf nog de boot voor de wedstrijden.
Onder hysterisch gegil aanschouwen we die avond ons optreden op tv. Helaas missen we het begin omdat we op de verkeerde zender zitten te kijken en is de tweede helft niet te verstaan door onszelf. De jongens amuseren zichzelf intussen met bestuurbare raceauto’s/hoovercrafts/helicopters die ze elke dag op de markt scoren.
Tip van de dag: Yakult voor al uw DARMPROBLEMEN.
NB: We mogen nu niets meer eten wat Diederik ons niet geeft, niet meer onze tanden poetsen met kraanwater en vanaf nu is de volledige focus op de WK die nu toch wel heel dichtbij beginnen te komen…!
Dag 6: 7 inschrijvingen? (zaterdag 4 augustus 2007)
De dag begint met pissen in een potje. Vanaf vandaag is de baan officieel geopend. Er rijdt ieder half uur een busje van het hotel naar de baan zodat we niet meer met de hele equipe tegelijk hoeven te trainen, maar allemaal onze eigen tijd kunnen kiezen.
In de ochtendtraining worden we door Diederik op scherp gesteld. Na een paar opzetjes varen we een simulatie 2km in tempo 26-30 (terwijl de bedoeling tempo 20 was). Karlijn vaart de hele training vast-blad omdat haar onderarm teveel pijn doet om te klippen.
‘s Middags mag Karlijn niet meevaren en worden we aangevuld met Stynke. Voor de veranderingen krijgen we te horen dat we het water achterin langer moeten vasthouden. Karlijn fietst mee en is impressed door onze gelijkheid!
Tijdens de trainingen kijken we net wat teveel naar onze tegenstanders. Vanaf nu moeten we ons echt alleen op onszelf richten. Wel zijn we er nu achter dat de Amerikanen een koe op 6 hebben, de Duitsers heel mooi roeien en er een Russische 8 vaart die nog niet is ingeschreven… zouden we dan toch 7 inschrijvingen (= voorwedstrijden) krijgen? In vergelijking met alle buitenlanders zijn we niet zozeer klein, maar wel afgetraind en dun. Ons motto: Massa is traag (MIST)！
De rest van de equipe is ondertussen weer beter, alleen Dirk kwakkelt nog wat. We merken dat de ploegen steeds meer gefocust raken op zichzelf, maar iedereen is gewend aan de hitte en traint lekker.
‘s Avonds tijdens het eten krijgen we de schrik van ons leven als er een enorm scherm in de eetzaal staat opgesteld. Ook zijn een cameraman en nog een berg televisiemensen aanwezig. Nadat alle landen mee hebben mogen genieten van ons tripje in Shunyi (hetzelfde als gisteravond plus nog wat bonusmateriaal) krijgen we allemaal een DVDtje met ons optreden. Na heel vaak Sje sje en thank you very much gezegd te hebben blijkt dat ze ons weer willen interviewen. Door Harriette een kort interview te laten geven maken we ons er redelijk snel vanaf: Nu geen interviews meer, maar ROEIEN!
‘s Avonds tijdens het teamgesprek krijgen we van Sjoerd te horen dat we het geheugen van een goudvis hebben en dat Evi ons daarom iedere 3 halen moet vertellen wat we moeten doen. Goudvissen… daar moeten we het dan maar mee doen voor de nacht…
Dag 7: 7 inschrijvingen! (zondag 5 augustus 2007)
De dag begint met pissen in een potje. Bij het ontbijt krijgen we de Coupe uitslagen te horen: we mogen trots zijn op onze equipe-genoten! Ze verdedigen de landseer goed! We gaan pas ‘s middags trainen, daarom wordt de hele ochtend slapend, lezend, slapend, film kijkend en slapend doorgebracht. Karlijn en Elisabeth hebben de plaatselijke openluchtsportschool/ speeltuin ontdekt voor een alternatieve training voor Karlijn. Helaas trekt Elisabeth Karlijn na drie seconden alweer van de apparaten af: ze kraken en de moeren vliegen er aan alle kanten uit. We zijn duidelijk te zwaar voor deze toestellen. Chinese vrouwtjes kunnen er de gevaarlijkste capriolen op uithalen.
‘s Middags op de baan komt Gwen ons vertellen dat we officieel 7 inschrijvingen hebben in het JW8+veld, wat betekent dat we woensdag al voorwedstrijden moeten varen!! Met dit nieuws in ons hoofd blaffen we vervolgens 3X500m met Stynke aan boord. Evi brult de nodige ploegen aan de kant (AUFRAUSEN!!!) en bij ons gaat het steeds beter. De jongens hebben vandaag de gelegenheid om de baan te verkennen (Timo gaat volledig los met zijn fototoestel) en ze fietsen ook met ons mee.
Moe maar voldaan stappen we weer terug in het busje en in het hotel zien we dat het hier nu wel heel multi-culti begint te worden! De moslims hebben een afgeschermd gedeelte in de eetzaal gekregen. Het is ons nog een raadsel waarom we ze niet mogen zien eten.
Liefs, Karlijn, Bregtje en Elisabeth
De ochtend begint met pissen in een potje.
Aan het ontbijt blijken er veel ziek, zwak en misselijken in de equipe. Alleen de acht en team Thijs stappen uiteindelijk in het busje. Bij de baan aangekomen lopen we door de inmiddels bekende detectiepoortjes en met de pas geverfde rood-wit-blauwe bladen (dankjewel lieve coaches!) stappen we in de boot. De meeste landen zijn inmiddels wel gearriveerd en het is dan ook overvol op het water. ‘s Middags gaan de andere ploegen ook weer mee naar de baan, behalve Dirk U die nog in zijn bedje ligt. Wij mogen ‘s middags niet meer trainen dus gebruiken we de tijd om het ‘ aquatic park’ te verkennen en foto’s te maken van de baan: impression day. De oproeibaan blijkt ongeveer zo groot als de bosbaan en in de verte vangen we een glimp op van de wildwater kanobaan. We eindigen bij de 1750m lijn waar we de mannen…ehh… roeitechnieken van andere landen observeren. Tot onze grote verrassing hebben de coaches in de tussentijd onze boot gepoetst en afgesteld. We wegen zelf nog de boot voor de wedstrijden.
Onder hysterisch gegil aanschouwen we die avond ons optreden op tv. Helaas missen we het begin omdat we op de verkeerde zender zitten te kijken en is de tweede helft niet te verstaan door onszelf. De jongens amuseren zichzelf intussen met bestuurbare raceauto’s/hoovercrafts/helicopters die ze elke dag op de markt scoren.
Tip van de dag: Yakult voor al uw DARMPROBLEMEN.
NB: We mogen nu niets meer eten wat Diederik ons niet geeft, niet meer onze tanden poetsen met kraanwater en vanaf nu is de volledige focus op de WK die nu toch wel heel dichtbij beginnen te komen…!
Dag 6: 7 inschrijvingen? (zaterdag 4 augustus 2007)
De dag begint met pissen in een potje. Vanaf vandaag is de baan officieel geopend. Er rijdt ieder half uur een busje van het hotel naar de baan zodat we niet meer met de hele equipe tegelijk hoeven te trainen, maar allemaal onze eigen tijd kunnen kiezen.
In de ochtendtraining worden we door Diederik op scherp gesteld. Na een paar opzetjes varen we een simulatie 2km in tempo 26-30 (terwijl de bedoeling tempo 20 was). Karlijn vaart de hele training vast-blad omdat haar onderarm teveel pijn doet om te klippen.
‘s Middags mag Karlijn niet meevaren en worden we aangevuld met Stynke. Voor de veranderingen krijgen we te horen dat we het water achterin langer moeten vasthouden. Karlijn fietst mee en is impressed door onze gelijkheid!
Tijdens de trainingen kijken we net wat teveel naar onze tegenstanders. Vanaf nu moeten we ons echt alleen op onszelf richten. Wel zijn we er nu achter dat de Amerikanen een koe op 6 hebben, de Duitsers heel mooi roeien en er een Russische 8 vaart die nog niet is ingeschreven… zouden we dan toch 7 inschrijvingen (= voorwedstrijden) krijgen? In vergelijking met alle buitenlanders zijn we niet zozeer klein, maar wel afgetraind en dun. Ons motto: Massa is traag (MIST)！
De rest van de equipe is ondertussen weer beter, alleen Dirk kwakkelt nog wat. We merken dat de ploegen steeds meer gefocust raken op zichzelf, maar iedereen is gewend aan de hitte en traint lekker.
‘s Avonds tijdens het eten krijgen we de schrik van ons leven als er een enorm scherm in de eetzaal staat opgesteld. Ook zijn een cameraman en nog een berg televisiemensen aanwezig. Nadat alle landen mee hebben mogen genieten van ons tripje in Shunyi (hetzelfde als gisteravond plus nog wat bonusmateriaal) krijgen we allemaal een DVDtje met ons optreden. Na heel vaak Sje sje en thank you very much gezegd te hebben blijkt dat ze ons weer willen interviewen. Door Harriette een kort interview te laten geven maken we ons er redelijk snel vanaf: Nu geen interviews meer, maar ROEIEN!
‘s Avonds tijdens het teamgesprek krijgen we van Sjoerd te horen dat we het geheugen van een goudvis hebben en dat Evi ons daarom iedere 3 halen moet vertellen wat we moeten doen. Goudvissen… daar moeten we het dan maar mee doen voor de nacht…
Dag 7: 7 inschrijvingen! (zondag 5 augustus 2007)
De dag begint met pissen in een potje. Bij het ontbijt krijgen we de Coupe uitslagen te horen: we mogen trots zijn op onze equipe-genoten! Ze verdedigen de landseer goed! We gaan pas ‘s middags trainen, daarom wordt de hele ochtend slapend, lezend, slapend, film kijkend en slapend doorgebracht. Karlijn en Elisabeth hebben de plaatselijke openluchtsportschool/ speeltuin ontdekt voor een alternatieve training voor Karlijn. Helaas trekt Elisabeth Karlijn na drie seconden alweer van de apparaten af: ze kraken en de moeren vliegen er aan alle kanten uit. We zijn duidelijk te zwaar voor deze toestellen. Chinese vrouwtjes kunnen er de gevaarlijkste capriolen op uithalen.
‘s Middags op de baan komt Gwen ons vertellen dat we officieel 7 inschrijvingen hebben in het JW8+veld, wat betekent dat we woensdag al voorwedstrijden moeten varen!! Met dit nieuws in ons hoofd blaffen we vervolgens 3X500m met Stynke aan boord. Evi brult de nodige ploegen aan de kant (AUFRAUSEN!!!) en bij ons gaat het steeds beter. De jongens hebben vandaag de gelegenheid om de baan te verkennen (Timo gaat volledig los met zijn fototoestel) en ze fietsen ook met ons mee.
Moe maar voldaan stappen we weer terug in het busje en in het hotel zien we dat het hier nu wel heel multi-culti begint te worden! De moslims hebben een afgeschermd gedeelte in de eetzaal gekregen. Het is ons nog een raadsel waarom we ze niet mogen zien eten.
Liefs, Karlijn, Bregtje en Elisabeth
vrijdag 3 augustus 2007
donderdag 2 augustus 2007
Verslag zo 29 juli t/m do 2 augustus
Dag 1, de reis (zondag 29 juli 2007)
Heel veel zenuwachtige ouders, heel ‘ relaxte’ kinderen. Een reis naar China hoeft blijkbaar minder streng gecontroleerd te worden dan een reisje naar China, dus wij zaten vlug in het vliegtuig. Eenmaal in het vliegtuig hebben we meteen de klok zes uur vooruit gezet, zodat we om vier uur ‘s nachts eten kregen, maar wel het gevoel hadden dat we om 12.45 aankwamen ipv 6.45. De reis was redelijk lang en uitputtend, zonder slaap maar mèt een halfnaakte Brad Pitt en beetje gekots. China is warm! Heel warm! En we zagen (nog) niks van het land omdat er overal een dikke nevel hangt. Een soort turks stoombad. Op het vliegveld waren we de attractie van de dag, het blijkt dat Chinezen niet alleen in Amsterdam allemaal een camera op zak hebben. We werden met een bordje ‘ The Netherlands rowing team’ naar de bus begeleid waar onze cultuurschock begon. Beijing en Shunyi staan al volledig in het teken van de Spelen, overal hangen ‘ banners’ , er is een weg aangelegd waar vrijwel niemand rijdt, met een baan waar alleen sporters mogen rijden. Langs de kant van de weg staan enorme reclameborden, maar als je er achter kijkt zie je waar ze echt voor bedoeld zijn: om de armoedige sloppenwijken te verbergen. Bovendien lopen er op en naast de weg Chinezen met vage baantjes: gatengraven, kauwgomkrabben, bomenschilderen en snelweg vegen (!) met een takkenbezem!
In het hotel kregen we de tweede shock: je mag niks zelf doen hier! Waar je ook gaat of staat, overal zijn een paar Chinezen om je thee in te schenken, het knopje van de lift in te drukken of gewoon lief naar je te lachen. Er lijkt veel te veel personeel te zijn en hun onderdanigheid is bijna genant.
De bedden zijn kei- en keihard, behalve die twee lucky guys met een waterbed. Het eten is geweldig, en ze vervullen alle speciale wensen meteen.
‘s avonds krijgen we allemaal een longfunctie test en urinepotjes om de volgende ochtend in te plassen. We proberen wakker te blijven tot tien uur zodat we meteen in het Chinese ritme komen. Die avond heeft dus niemand last van een jetlag.
Dag 2,1 dag overgeslagen (dinsdag 31 juli 2007)
De ochtend begint met pissen in een potje. wat een karwei.We voelen ons heel scheikunde-achtig met pipetten enzo.
Bij het ontbijt hebben ze yoghurt en musli! De chinezen doen enorm hun best om alle culturen in 1 ontbijt te stoppen. Dit leidt tot rare combi’s: chineze noedels, griekse salade, franse baguette en hollandse “kaas” (plastic). Sommige bikkels eten nu al rijst met stokjes.
We kunnen nog niet naar de baan, dus gaan we de buurt verkennen. Ons hotel ligt midden in het centrum van Shunyi, dus we kunnen makkelijk lopen. De 1e uitdaging is: pinnen! Maar met ons beste Chinees trekken we uiteindelijk 300 yuan pp uit de muur, wat later veel te veel blijkt, aangezien alles hier niets kost.
Nu zijn we voor het eerst omringd door heel veel Chinezen met een gemiddelde hoogte van een stuurtje (sorry Evi). We zijn dus een ware kermisattractie, we steken ieder 1 of 2 koppen boven de toplaag uit. Het centrum van Shunyi is heel kleurrijk en mooi op ooghoogte. Als je even omhoogkijkt of een steegje in is alles vervallen en grijs. en dan is Shunyi nog een rijke buitenwijk. We lopen over een overdekte kledingmarkt (en weer terug zodat ze nog even goed kunnen kijken) en zomaar wat straatjes in. Wat opvallend is, is dat er heel veel Chinezen op hun hurken langs de weg zitten, met zelfs een baby in hun armen, en dat die baby’s een gat in hun broek hebben ipv een luier. We zijn duidelijk roeiers die niets anders meer kunnen, want na een uur heft iedereen kramp in zijn benen dus gaan we terug. ‘s Middags iets doen wat we wel kunnen: roeien! We moeten eerst accrediteren voor we de baan op mogen, wat neerkomt op een zweterige fotosessie in een klein hokje met zenuwachtige Chinezen, waardoor we nu allemaal glimmend en met een verkeerde naam op de pas staan.
Dan mogen we ein-de-lijk de baan zien. De baan is echt zoo groot en vooral breed, met een finishtoren zo groot als het ABN-Amro gebouw, en elke 250 meter een kleinere toren met om en om een andere kleur. Veel groen en een aangelegd tuintje bij de start. Je vraagt je af waar 10 banen voor nodig zijn, aangezien er ook nog een gigantische oproeibaan is (waar we jammer genoeg pas tijdens het WK op mogen). Helaas is het wel erg ‘ smoggig’, zodat we alles pas goed kunnen zien in de boot.
Voor elke training wordt ere en ritueel van wegen ingevoerd: je weegt voor de training, telt wat je tijdens die training drinkt erbij op, en na de training moet je zoveel wegen als die uitkomst. Het verschil in gewicht is je zweetverlies, en dit moet je bijdrinken. Deze hoofdrekensom zorgt voor veel verwarring in de equipe, zodat we zeker weten dat niet iedereen de eerste dag zijn zweetverlies heft aangevuld. De training is een ‘kijktraining’ en dat doen we dus naar hartelust. We zijn gefascineerd, niet alleen door de baan maar ook door alle verschillende roeistijlen en de omvang van onze Chinese concurrenten. Het lijkt alsof de enige grote meisjes uit China in 1 acht zijn gezet.
Ons bootje voelt weer heerlijk aan en wij varen strak. Het water is warm en glad en daardoor de baan heel snel.
‘s Avonds lekker eten, longfunctietest en nog steeds moe van de reis: lekker vroeg slapen!
N.B: Het Beijing 2008 logo kent geen grenzen, het staat hier zelfs op de melkpakken!
Dag 3, Harriette jarig (woensdag 1 augustus 2007)
De dag begint met in een potje plassen…en wegen, want vanaf nu moeten we ons ochtendgewicht bijhouden! We wegen nu zo vaak dat het een obsessie wordt.
Vandaag is Harriette jarig! In de bus naar de baan neemt ze haar naakte mannen kalender onder luid gezang in ontvangst. We gaan vandaag twee keer trainen, wat erg naar is voor onze blaas want we moeten echt gigantisch veel drinken!
De lucht is strakblauw, dus kunnen we eindelijk de baan goed zien. ‘s Ochtends een rustige training, ‘s middags blaffen. In een 17/5 mogen we lekker tegen de skiff, meisjesdubbeltwee en de Chinese mannenacht bikkelen. Die laatste pakken we ook. Jeej! Iedereen zweet minstens 2 liter.
Helaas zijn er in ons veld maar 6 inschrijvingen, dus hoeven we geen voorwedstrijd te varen, ‘slechts’ een plaatsingswedstrijd en finale. Inschrijvingen in andere velden:
JM1x: 31
JW2x: 28
JM2x: 22?
JM4-: 15
Lekker volle velden.
‘s Avonds zijn er twee gigantische taarten voor Harrie, die uit de Donald Duck lijken te komen: zo mooi en lekker. Met een tijger van suiker en roosjes van room. De coaches gaan naar een woest feest van de Chinese bondscoach (en winnen een oranje vouwfiets??). Wij doen geen oog dicht (jetlag?) en kotsen en diarree-en (taart? noodles?).
Dag 4, Making the movie (donderdag 2 augustus 2007)
De ochtend begint met in een potje plassen…Maar niet voor iedereen…! Sommige mensen hangen met hun hoofd boven de wc. Madeleine is uitgeschakeld (tijdelijk) dus gaan we niet roeien maar zwemmen.
Onder begeleiding van 10 Chinese vrouwtjes komen we uiteindelijk het zwembad binnen, waar op dat moment een zwemles bezig is. 20 kindjes onder begeleiding van een bullebak met stok mogen op 1 baantje zwemmen, terwijl wij de rest van het bad krijgen. Ze moeten zo lang mogelijk onder water blijven en andere rare dingen doen, anders krijgen ze met de stok. Wij verdoen onze tijd met wedstrijdjes en 5 minuten achter elkaar watertrappelen (roeiers he, altijd competitief).
Tijdens de lunch krijgen we een aangename verrassing: een Chinese cameraploeg wil onze acht volgen tijdens een shopsessie in de stad (‘ ons dagelijks leven’) en dat uitzenden op de Chinese televisie. Ze nemen ons mee naar een gigantisch warenhuis, waar we eerst de Beijing 2008 souvenirs gaan bekijken. Hier kopen we een mascotte voor de Olympische damesacht, onze navolgers/voorgangers.
Hierna worden we door de directrice van het warenhuis meegenomen naar de traditionele Chinese kledij! Dit is echt geweldig! De medewerkers weten niet wat ze meemaken! Iedereen is meteen in rep en roer om voor ons de grootste maten te vinden. We wurmen ons in de meest dure, exotische jurken. Als we allemaal een jurk aanhebben moeten we ‘ Ni Hao Shunyi!’ in de camera brullen. De Chinesen liggen nog net niet op de grond van het lachen. Grote hilariteit als ze ons ook leren lopen als een Chinese vrouw. Je kunt namelijk echt niet bewegen in zo’n jurk! Evi fungeert als onze paspop voor de topstukken, aangezien wij er dus no-way inpassen. Als laatste slaan we heel veel eten in en bedanken iedereen (sje sje). We zijn vol verwachting naar de uitzending, die waarschijnlijk morgenavond zal zijn volgens onze tolk/reisleider. Echt een mooie dag.
Liefs, Bregtje, Karlijn en Elisabeth (JW8+)
N.B We weten nu waarom alle Chinezen op hun hurken zitten -> farmers-habit. Om uit te rusten zonder op de vieze grond te zitten op het platteland. Onze gids was bijna beledigd toen we vroegen of hij het zelf ook kon, want hij is natuurlijk geen boer!
En we weten waarom de Chinese roeiers in lange kleding en handschoenen (!) roeien ze willen niet bruin worden! Ze hebben het dus wel bloedheet, maar bruin is een teken van armoede dus iedereen wil wit blijven.
Heel veel zenuwachtige ouders, heel ‘ relaxte’ kinderen. Een reis naar China hoeft blijkbaar minder streng gecontroleerd te worden dan een reisje naar China, dus wij zaten vlug in het vliegtuig. Eenmaal in het vliegtuig hebben we meteen de klok zes uur vooruit gezet, zodat we om vier uur ‘s nachts eten kregen, maar wel het gevoel hadden dat we om 12.45 aankwamen ipv 6.45. De reis was redelijk lang en uitputtend, zonder slaap maar mèt een halfnaakte Brad Pitt en beetje gekots. China is warm! Heel warm! En we zagen (nog) niks van het land omdat er overal een dikke nevel hangt. Een soort turks stoombad. Op het vliegveld waren we de attractie van de dag, het blijkt dat Chinezen niet alleen in Amsterdam allemaal een camera op zak hebben. We werden met een bordje ‘ The Netherlands rowing team’ naar de bus begeleid waar onze cultuurschock begon. Beijing en Shunyi staan al volledig in het teken van de Spelen, overal hangen ‘ banners’ , er is een weg aangelegd waar vrijwel niemand rijdt, met een baan waar alleen sporters mogen rijden. Langs de kant van de weg staan enorme reclameborden, maar als je er achter kijkt zie je waar ze echt voor bedoeld zijn: om de armoedige sloppenwijken te verbergen. Bovendien lopen er op en naast de weg Chinezen met vage baantjes: gatengraven, kauwgomkrabben, bomenschilderen en snelweg vegen (!) met een takkenbezem!
In het hotel kregen we de tweede shock: je mag niks zelf doen hier! Waar je ook gaat of staat, overal zijn een paar Chinezen om je thee in te schenken, het knopje van de lift in te drukken of gewoon lief naar je te lachen. Er lijkt veel te veel personeel te zijn en hun onderdanigheid is bijna genant.
De bedden zijn kei- en keihard, behalve die twee lucky guys met een waterbed. Het eten is geweldig, en ze vervullen alle speciale wensen meteen.
‘s avonds krijgen we allemaal een longfunctie test en urinepotjes om de volgende ochtend in te plassen. We proberen wakker te blijven tot tien uur zodat we meteen in het Chinese ritme komen. Die avond heeft dus niemand last van een jetlag.
Dag 2,1 dag overgeslagen (dinsdag 31 juli 2007)
De ochtend begint met pissen in een potje. wat een karwei.We voelen ons heel scheikunde-achtig met pipetten enzo.
Bij het ontbijt hebben ze yoghurt en musli! De chinezen doen enorm hun best om alle culturen in 1 ontbijt te stoppen. Dit leidt tot rare combi’s: chineze noedels, griekse salade, franse baguette en hollandse “kaas” (plastic). Sommige bikkels eten nu al rijst met stokjes.
We kunnen nog niet naar de baan, dus gaan we de buurt verkennen. Ons hotel ligt midden in het centrum van Shunyi, dus we kunnen makkelijk lopen. De 1e uitdaging is: pinnen! Maar met ons beste Chinees trekken we uiteindelijk 300 yuan pp uit de muur, wat later veel te veel blijkt, aangezien alles hier niets kost.
Nu zijn we voor het eerst omringd door heel veel Chinezen met een gemiddelde hoogte van een stuurtje (sorry Evi). We zijn dus een ware kermisattractie, we steken ieder 1 of 2 koppen boven de toplaag uit. Het centrum van Shunyi is heel kleurrijk en mooi op ooghoogte. Als je even omhoogkijkt of een steegje in is alles vervallen en grijs. en dan is Shunyi nog een rijke buitenwijk. We lopen over een overdekte kledingmarkt (en weer terug zodat ze nog even goed kunnen kijken) en zomaar wat straatjes in. Wat opvallend is, is dat er heel veel Chinezen op hun hurken langs de weg zitten, met zelfs een baby in hun armen, en dat die baby’s een gat in hun broek hebben ipv een luier. We zijn duidelijk roeiers die niets anders meer kunnen, want na een uur heft iedereen kramp in zijn benen dus gaan we terug. ‘s Middags iets doen wat we wel kunnen: roeien! We moeten eerst accrediteren voor we de baan op mogen, wat neerkomt op een zweterige fotosessie in een klein hokje met zenuwachtige Chinezen, waardoor we nu allemaal glimmend en met een verkeerde naam op de pas staan.
Dan mogen we ein-de-lijk de baan zien. De baan is echt zoo groot en vooral breed, met een finishtoren zo groot als het ABN-Amro gebouw, en elke 250 meter een kleinere toren met om en om een andere kleur. Veel groen en een aangelegd tuintje bij de start. Je vraagt je af waar 10 banen voor nodig zijn, aangezien er ook nog een gigantische oproeibaan is (waar we jammer genoeg pas tijdens het WK op mogen). Helaas is het wel erg ‘ smoggig’, zodat we alles pas goed kunnen zien in de boot.
Voor elke training wordt ere en ritueel van wegen ingevoerd: je weegt voor de training, telt wat je tijdens die training drinkt erbij op, en na de training moet je zoveel wegen als die uitkomst. Het verschil in gewicht is je zweetverlies, en dit moet je bijdrinken. Deze hoofdrekensom zorgt voor veel verwarring in de equipe, zodat we zeker weten dat niet iedereen de eerste dag zijn zweetverlies heft aangevuld. De training is een ‘kijktraining’ en dat doen we dus naar hartelust. We zijn gefascineerd, niet alleen door de baan maar ook door alle verschillende roeistijlen en de omvang van onze Chinese concurrenten. Het lijkt alsof de enige grote meisjes uit China in 1 acht zijn gezet.
Ons bootje voelt weer heerlijk aan en wij varen strak. Het water is warm en glad en daardoor de baan heel snel.
‘s Avonds lekker eten, longfunctietest en nog steeds moe van de reis: lekker vroeg slapen!
N.B: Het Beijing 2008 logo kent geen grenzen, het staat hier zelfs op de melkpakken!
Dag 3, Harriette jarig (woensdag 1 augustus 2007)
De dag begint met in een potje plassen…en wegen, want vanaf nu moeten we ons ochtendgewicht bijhouden! We wegen nu zo vaak dat het een obsessie wordt.
Vandaag is Harriette jarig! In de bus naar de baan neemt ze haar naakte mannen kalender onder luid gezang in ontvangst. We gaan vandaag twee keer trainen, wat erg naar is voor onze blaas want we moeten echt gigantisch veel drinken!
De lucht is strakblauw, dus kunnen we eindelijk de baan goed zien. ‘s Ochtends een rustige training, ‘s middags blaffen. In een 17/5 mogen we lekker tegen de skiff, meisjesdubbeltwee en de Chinese mannenacht bikkelen. Die laatste pakken we ook. Jeej! Iedereen zweet minstens 2 liter.
Helaas zijn er in ons veld maar 6 inschrijvingen, dus hoeven we geen voorwedstrijd te varen, ‘slechts’ een plaatsingswedstrijd en finale. Inschrijvingen in andere velden:
JM1x: 31
JW2x: 28
JM2x: 22?
JM4-: 15
Lekker volle velden.
‘s Avonds zijn er twee gigantische taarten voor Harrie, die uit de Donald Duck lijken te komen: zo mooi en lekker. Met een tijger van suiker en roosjes van room. De coaches gaan naar een woest feest van de Chinese bondscoach (en winnen een oranje vouwfiets??). Wij doen geen oog dicht (jetlag?) en kotsen en diarree-en (taart? noodles?).
Dag 4, Making the movie (donderdag 2 augustus 2007)
De ochtend begint met in een potje plassen…Maar niet voor iedereen…! Sommige mensen hangen met hun hoofd boven de wc. Madeleine is uitgeschakeld (tijdelijk) dus gaan we niet roeien maar zwemmen.
Onder begeleiding van 10 Chinese vrouwtjes komen we uiteindelijk het zwembad binnen, waar op dat moment een zwemles bezig is. 20 kindjes onder begeleiding van een bullebak met stok mogen op 1 baantje zwemmen, terwijl wij de rest van het bad krijgen. Ze moeten zo lang mogelijk onder water blijven en andere rare dingen doen, anders krijgen ze met de stok. Wij verdoen onze tijd met wedstrijdjes en 5 minuten achter elkaar watertrappelen (roeiers he, altijd competitief).
Tijdens de lunch krijgen we een aangename verrassing: een Chinese cameraploeg wil onze acht volgen tijdens een shopsessie in de stad (‘ ons dagelijks leven’) en dat uitzenden op de Chinese televisie. Ze nemen ons mee naar een gigantisch warenhuis, waar we eerst de Beijing 2008 souvenirs gaan bekijken. Hier kopen we een mascotte voor de Olympische damesacht, onze navolgers/voorgangers.
Hierna worden we door de directrice van het warenhuis meegenomen naar de traditionele Chinese kledij! Dit is echt geweldig! De medewerkers weten niet wat ze meemaken! Iedereen is meteen in rep en roer om voor ons de grootste maten te vinden. We wurmen ons in de meest dure, exotische jurken. Als we allemaal een jurk aanhebben moeten we ‘ Ni Hao Shunyi!’ in de camera brullen. De Chinesen liggen nog net niet op de grond van het lachen. Grote hilariteit als ze ons ook leren lopen als een Chinese vrouw. Je kunt namelijk echt niet bewegen in zo’n jurk! Evi fungeert als onze paspop voor de topstukken, aangezien wij er dus no-way inpassen. Als laatste slaan we heel veel eten in en bedanken iedereen (sje sje). We zijn vol verwachting naar de uitzending, die waarschijnlijk morgenavond zal zijn volgens onze tolk/reisleider. Echt een mooie dag.
Liefs, Bregtje, Karlijn en Elisabeth (JW8+)
N.B We weten nu waarom alle Chinezen op hun hurken zitten -> farmers-habit. Om uit te rusten zonder op de vieze grond te zitten op het platteland. Onze gids was bijna beledigd toen we vroegen of hij het zelf ook kon, want hij is natuurlijk geen boer!
En we weten waarom de Chinese roeiers in lange kleding en handschoenen (!) roeien ze willen niet bruin worden! Ze hebben het dus wel bloedheet, maar bruin is een teken van armoede dus iedereen wil wit blijven.
Abonneren op:
Posts (Atom)
M1x
W2x
M4-
W8+
M2x
