Verslag zo 29 juli t/m do 2 augustus

Dag 1, de reis (zondag 29 juli 2007)

Heel veel zenuwachtige ouders, heel ‘ relaxte’ kinderen. Een reis naar China hoeft blijkbaar minder streng gecontroleerd te worden dan een reisje naar China, dus wij zaten vlug in het vliegtuig. Eenmaal in het vliegtuig hebben we meteen de klok zes uur vooruit gezet, zodat we om vier uur ‘s nachts eten kregen, maar wel het gevoel hadden dat we om 12.45 aankwamen ipv 6.45. De reis was redelijk lang en uitputtend, zonder slaap maar mèt een halfnaakte Brad Pitt en beetje gekots. China is warm! Heel warm! En we zagen (nog) niks van het land omdat er overal een dikke nevel hangt. Een soort turks stoombad. Op het vliegveld waren we de attractie van de dag, het blijkt dat Chinezen niet alleen in Amsterdam allemaal een camera op zak hebben. We werden met een bordje ‘ The Netherlands rowing team’ naar de bus begeleid waar onze cultuurschock begon. Beijing en Shunyi staan al volledig in het teken van de Spelen, overal hangen ‘ banners’ , er is een weg aangelegd waar vrijwel niemand rijdt, met een baan waar alleen sporters mogen rijden. Langs de kant van de weg staan enorme reclameborden, maar als je er achter kijkt zie je waar ze echt voor bedoeld zijn: om de armoedige sloppenwijken te verbergen. Bovendien lopen er op en naast de weg Chinezen met vage baantjes: gatengraven, kauwgomkrabben, bomenschilderen en snelweg vegen (!) met een takkenbezem!
In het hotel kregen we de tweede shock: je mag niks zelf doen hier! Waar je ook gaat of staat, overal zijn een paar Chinezen om je thee in te schenken, het knopje van de lift in te drukken of gewoon lief naar je te lachen. Er lijkt veel te veel personeel te zijn en hun onderdanigheid is bijna genant.
De bedden zijn kei- en keihard, behalve die twee lucky guys met een waterbed. Het eten is geweldig, en ze vervullen alle speciale wensen meteen.
‘s avonds krijgen we allemaal een longfunctie test en urinepotjes om de volgende ochtend in te plassen. We proberen wakker te blijven tot tien uur zodat we meteen in het Chinese ritme komen. Die avond heeft dus niemand last van een jetlag.

Dag 2,1 dag overgeslagen (dinsdag 31 juli 2007)

De ochtend begint met pissen in een potje. wat een karwei.We voelen ons heel scheikunde-achtig met pipetten enzo.
Bij het ontbijt hebben ze yoghurt en musli! De chinezen doen enorm hun best om alle culturen in 1 ontbijt te stoppen. Dit leidt tot rare combi’s: chineze noedels, griekse salade, franse baguette en hollandse “kaas” (plastic). Sommige bikkels eten nu al rijst met stokjes.
We kunnen nog niet naar de baan, dus gaan we de buurt verkennen. Ons hotel ligt midden in het centrum van Shunyi, dus we kunnen makkelijk lopen. De 1e uitdaging is: pinnen! Maar met ons beste Chinees trekken we uiteindelijk 300 yuan pp uit de muur, wat later veel te veel blijkt, aangezien alles hier niets kost.
Nu zijn we voor het eerst omringd door heel veel Chinezen met een gemiddelde hoogte van een stuurtje (sorry Evi). We zijn dus een ware kermisattractie, we steken ieder 1 of 2 koppen boven de toplaag uit. Het centrum van Shunyi is heel kleurrijk en mooi op ooghoogte. Als je even omhoogkijkt of een steegje in is alles vervallen en grijs. en dan is Shunyi nog een rijke buitenwijk. We lopen over een overdekte kledingmarkt (en weer terug zodat ze nog even goed kunnen kijken) en zomaar wat straatjes in. Wat opvallend is, is dat er heel veel Chinezen op hun hurken langs de weg zitten, met zelfs een baby in hun armen, en dat die baby’s een gat in hun broek hebben ipv een luier. We zijn duidelijk roeiers die niets anders meer kunnen, want na een uur heft iedereen kramp in zijn benen dus gaan we terug. ‘s Middags iets doen wat we wel kunnen: roeien! We moeten eerst accrediteren voor we de baan op mogen, wat neerkomt op een zweterige fotosessie in een klein hokje met zenuwachtige Chinezen, waardoor we nu allemaal glimmend en met een verkeerde naam op de pas staan.
Dan mogen we ein-de-lijk de baan zien. De baan is echt zoo groot en vooral breed, met een finishtoren zo groot als het ABN-Amro gebouw, en elke 250 meter een kleinere toren met om en om een andere kleur. Veel groen en een aangelegd tuintje bij de start. Je vraagt je af waar 10 banen voor nodig zijn, aangezien er ook nog een gigantische oproeibaan is (waar we jammer genoeg pas tijdens het WK op mogen). Helaas is het wel erg ‘ smoggig’, zodat we alles pas goed kunnen zien in de boot.
Voor elke training wordt ere en ritueel van wegen ingevoerd: je weegt voor de training, telt wat je tijdens die training drinkt erbij op, en na de training moet je zoveel wegen als die uitkomst. Het verschil in gewicht is je zweetverlies, en dit moet je bijdrinken. Deze hoofdrekensom zorgt voor veel verwarring in de equipe, zodat we zeker weten dat niet iedereen de eerste dag zijn zweetverlies heft aangevuld. De training is een ‘kijktraining’ en dat doen we dus naar hartelust. We zijn gefascineerd, niet alleen door de baan maar ook door alle verschillende roeistijlen en de omvang van onze Chinese concurrenten. Het lijkt alsof de enige grote meisjes uit China in 1 acht zijn gezet.
Ons bootje voelt weer heerlijk aan en wij varen strak. Het water is warm en glad en daardoor de baan heel snel.
‘s Avonds lekker eten, longfunctietest en nog steeds moe van de reis: lekker vroeg slapen!
N.B: Het Beijing 2008 logo kent geen grenzen, het staat hier zelfs op de melkpakken!

Dag 3, Harriette jarig (woensdag 1 augustus 2007)

De dag begint met in een potje plassen…en wegen, want vanaf nu moeten we ons ochtendgewicht bijhouden! We wegen nu zo vaak dat het een obsessie wordt.
Vandaag is Harriette jarig! In de bus naar de baan neemt ze haar naakte mannen kalender onder luid gezang in ontvangst. We gaan vandaag twee keer trainen, wat erg naar is voor onze blaas want we moeten echt gigantisch veel drinken!
De lucht is strakblauw, dus kunnen we eindelijk de baan goed zien. ‘s Ochtends een rustige training, ‘s middags blaffen. In een 17/5 mogen we lekker tegen de skiff, meisjesdubbeltwee en de Chinese mannenacht bikkelen. Die laatste pakken we ook. Jeej! Iedereen zweet minstens 2 liter.
Helaas zijn er in ons veld maar 6 inschrijvingen, dus hoeven we geen voorwedstrijd te varen, ‘slechts’ een plaatsingswedstrijd en finale. Inschrijvingen in andere velden:
JM1x: 31
JW2x: 28
JM2x: 22?
JM4-: 15
Lekker volle velden.
‘s Avonds zijn er twee gigantische taarten voor Harrie, die uit de Donald Duck lijken te komen: zo mooi en lekker. Met een tijger van suiker en roosjes van room. De coaches gaan naar een woest feest van de Chinese bondscoach (en winnen een oranje vouwfiets??). Wij doen geen oog dicht (jetlag?) en kotsen en diarree-en (taart? noodles?).

Dag 4, Making the movie (donderdag 2 augustus 2007)
De ochtend begint met in een potje plassen…Maar niet voor iedereen…! Sommige mensen hangen met hun hoofd boven de wc. Madeleine is uitgeschakeld (tijdelijk) dus gaan we niet roeien maar zwemmen.
Onder begeleiding van 10 Chinese vrouwtjes komen we uiteindelijk het zwembad binnen, waar op dat moment een zwemles bezig is. 20 kindjes onder begeleiding van een bullebak met stok mogen op 1 baantje zwemmen, terwijl wij de rest van het bad krijgen. Ze moeten zo lang mogelijk onder water blijven en andere rare dingen doen, anders krijgen ze met de stok. Wij verdoen onze tijd met wedstrijdjes en 5 minuten achter elkaar watertrappelen (roeiers he, altijd competitief).
Tijdens de lunch krijgen we een aangename verrassing: een Chinese cameraploeg wil onze acht volgen tijdens een shopsessie in de stad (‘ ons dagelijks leven’) en dat uitzenden op de Chinese televisie. Ze nemen ons mee naar een gigantisch warenhuis, waar we eerst de Beijing 2008 souvenirs gaan bekijken. Hier kopen we een mascotte voor de Olympische damesacht, onze navolgers/voorgangers.
Hierna worden we door de directrice van het warenhuis meegenomen naar de traditionele Chinese kledij! Dit is echt geweldig! De medewerkers weten niet wat ze meemaken! Iedereen is meteen in rep en roer om voor ons de grootste maten te vinden. We wurmen ons in de meest dure, exotische jurken. Als we allemaal een jurk aanhebben moeten we ‘ Ni Hao Shunyi!’ in de camera brullen. De Chinesen liggen nog net niet op de grond van het lachen. Grote hilariteit als ze ons ook leren lopen als een Chinese vrouw. Je kunt namelijk echt niet bewegen in zo’n jurk! Evi fungeert als onze paspop voor de topstukken, aangezien wij er dus no-way inpassen. Als laatste slaan we heel veel eten in en bedanken iedereen (sje sje). We zijn vol verwachting naar de uitzending, die waarschijnlijk morgenavond zal zijn volgens onze tolk/reisleider. Echt een mooie dag.

Liefs, Bregtje, Karlijn en Elisabeth (JW8+)

N.B We weten nu waarom alle Chinezen op hun hurken zitten -> farmers-habit. Om uit te rusten zonder op de vieze grond te zitten op het platteland. Onze gids was bijna beledigd toen we vroegen of hij het zelf ook kon, want hij is natuurlijk geen boer!
En we weten waarom de Chinese roeiers in lange kleding en handschoenen (!) roeien  ze willen niet bruin worden! Ze hebben het dus wel bloedheet, maar bruin is een teken van armoede dus iedereen wil wit blijven.